To uczucie, że nie ograniczają przestrzeni żadne ściany, budynki, a nawet drzewa...

Zwykle po powrocie z tygodniowego wyjazdu w góry, drugie tyle cierpię na przyzwyczajanie się na nowo do ciasnoty miasta. Wszechobecny beton, asfalty.. I chociaż jestem świadoma, że pewnie na dłuższą metę nie potrafiłabym żyć nigdzie poza miastem, to po krótkotrwałym odpoczynku, organizm przypomina sobie, że miasto nie jest naturalnym środowiskiem życia człowieka.

Od początku mojej przygody z górami, a nawet i wcześniej (bo bądź, co bądź góry odkryłam w moim życiu stosunkowo niedawno) niezwykle fascynowały mnie zdjęcia wiosennych, kwiecistych zboczy. Zawsze wtedy po cichu sobie marzyłam o jakiejś wyprawie w góry, w maju, by móc na własne oczy zobaczyć takie widoki. Mam teraz niepodważalne dowody, że warto sobie pomarzyć. Co więcej, gdy po wyprawie na Ukrainę 2 lata temu, pojawiła się nieśmiała myśl o obejrzeniu gór rumuńskich, nawet nie spodziewałam się, że oba te marzenia zrealizują się jednocześnie.



Przepiękna słoneczna pogoda sprzyjała, by topniejący śnieg na zboczach Alp Rodniańskich, odkrywał niezwykłe połacie gęsto kwitnących pól krokusów.


Właśnie tak wyglądają spełniające się marzenia:)

Dobra majówka nie jest zła:)

Rzeczy spakowane i czas się wybrać i pozwiedzać trochę świata:)
Żeby tylko dało radę plecak unieść, to potem już tylko z górki.. znaczy pod górkę;)

Dzisiejszy pstryk, to planetka zrobiona z zeszłorocznej panoramki 360.

Willa już kiedyś zwiedzona w środku i udokumentowana w notce: Gdzie zatrzymał się czas i trochę się zakurzył.